close
تبلیغات در اینترنت
خرید دامنه
اربعین

انجمن علمی مهندسی صنایع شیمیایی

نویسندگان

نظرسنجی

اربعین

                                                 سلام بر اربعین

 

 

چهل روز از مرثیه بی پایان خدا در خاک می گذرد و چهل عمره از بادیه پیمایان عرفات

کربلا! چهل روز پیش، هفتاد و دو دریا در بیابان نینوا غنودند، تا در امواج خروشان دو

توفان فریاد، حقیقت را به عالم هستی جریان داده باشند. دو توفان چه ها کردند و چه ها

شنیدند و دیدند؛ خدا می داند! کسی جز پروردگار مهربان از احوال اهل حرم، از راز اشک

های فروخورده و ناله های غریبانه شان خبر ندارد. خدا می داند داغ مردان عاشورا با

جگرهای مشتعل زنان و کودکان چه کرده است! خدا می داند میراث داری زخم عاشقان

یعنی چه! پریشانی گیسوان بادها بی‌قراری یکپارچه دریاها تبداریِ‌زمین ناگهان اربعین

کاروان زخم و اسارت از راه می‌رسد و بغض چهل روزه خود را روی خاک سوخته پهن

می‌کند. کربلایی از خون‌های همیشه تازه روایت می‌شود. مرثیه نیز پا به پای کاروانیان،

خود را به دشت آلاله‌های پر پر رسانده است و هر سو که می‌نگرد، یا تصویر تیر و نیزه

شکسته است یا حکایت سوزناک عمود آهنین. عاشورا دیگربار ورق می‌خورد؛ خون و

چکاچک شمشیرها و بی‌آبیِ دریادلان. کاروان غمبارِ اربعین از دیار سراسرْ آشوبگری

یزید و از ناسپاسی‌هایِ پر عذاب شام رسیده است. این قافله با خطبه‌های اشک بر لب، همه

عاشورائیان خود را آورده است به جز رقیّه(س) که نامش رباعی‌گونه در شام باقی ماند و

درخشید. باقی ماند تا مثنوی‌ها پیشِ مظلومیتش برای همیشه الکن باشند. اربعین یعنی آه‌هایِ

از سفر بازگشته؛ یعنی داغ‌های به موطن رسیده. اربعین گلستانِ ثمردهی اشک‌های

عاشورا است. سوختنِ آخرین قطره فرات در آرزوی لب‌های عبّاس(ع) است. تکرار

تنهایی‌های زینب(س) است که در کربلا و عصر عاشورا تولد یافت. به‌راستی مقام اربعین

با انبوهی از این اندوه‌ها کمتر از عاشورا نیست و قلم‌های ما هرگز نمی‌توانند آن‌گونه که

باید به سوگ بنشینند. این قلم‌ها که هیچ سطری از تشنگیِ مردان خورشید را نچشیده و

منظومه بلند آوارگی را همراهی نکرده و از خارستان‌های ناتمام و گستاخ عبور نکرده‌اند،

چگونه خواهند توانست به منزلتِ اربعین دست پیدا کنند؟ قلم‌ها تنها می‌توانند حوالیِ نام و یاد

اربعین، چند قطره‌ای اشکِ «واویلا» بریزند. و دلتنگِ نوشتن از تنهاییِ خودشان باشند.

هر اربعین که می‌آید، واژه‌ها تنها می‌توانند سینه‌زنان کنار گریه‌های ظریف جابر بنشینند.

جابر، زائر دلسوخته اربعین است که پس از مصافحه با پیامبر(ص)، همان دست‌ها را به

تبرّک تربت حسین(ع) کشاند. هر اربعین که بیاید، قلم‌ها با حزن‌آلودترین لحظه‌هایشان هر

چقدر هم که بکوشند، «یا حسین»‌هایِ جانسوز جابر را و آن حجم فراق را درک نمی‌کنند،

چه برسد به خون‌گریه‌های زینب(س).

امان از روزهای نِی.

امان از مصائب ناگزیر

امان از اربعین ... 

و امان از دلِ زینب(س).


ارسال دیدگاه جدید
نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی